هفت سین یا هفت شین یا هفت چین

نوروز در راهه ، یعنی ساعت 21 و 2 دقیقه و 13 ثانیه روز شنبه 29 اسفند 1388 هجری شمسی اقتباس از دفتر زئوفیزیک دانشگاه تهران ،سال جدید آغاز میشه که سال ببر. ببر یک حیوان یاغی است و همواره در پی قدرت .

جشن روز نو یا همون نوروز از فردای اون روز شروع می شه. برخى از پژوهشگران ، ريشه ی تاريخى اين جشن را به "جمشيد پيشدادى" نسبت مى دهند و نوروز را "نوروز جمشيدى" مى خوانند. اين گروه معتقدند كه جمشيدشاه پس از يك سلسله اصلاحات اجتماعى بر تخت زرين نشست و فاصله بين دماوند تا بابل را در يك روز پيمود و آن روز (روز هرمزد) از فروردين ماه بود. چون مردم اين کار شگفت رو ازش ديدند جشن گرفتند و آن روز را نوروز خواندند و بعضی هم میگن در بابل این رسم بوده و از اون روز به بعد در ایران هم جشن گرفتند.

در آيين هاى باستانى ايران براى هر جشن "خوانى " گسترده مى شد كه داراى انواع خوراكى ها بود. خوان نوروزى هم "هفت سين " نام داشت و مى بايست از بقيه خوانها رنگين تر باشد.

اینکه سفره ی هفت سین را بر عدد هفت بنا نهادند ،نشانگر تقدس عدد هفت از آيين مهر يا ميتراست و به سالهاى دور باز مى گردد. در اين آيين هفت مرحله وجود داشت براى اينكه انسان به مقام عالى و آسمانى برسد. پس عدد هفت از پيش از زرتشت براى انسان گرامی بوده و در آيين هاى گوناگون به نمادهاى گوناگون ديده مى شود ، شاید به این دلیل باشد که عدد هفت دارای جاگاه مقدس و خاصی بوده است. شماره هفت ( همچون نمره های 3 و 12 ) از دیر باز عددی مقدس به شمار می رفت که ریشه آنرا در آئین آریائی ها هم می دونن چراکه واژگان هفت آسمان، هفت دریا، هفت گیاه وتقسیم بندی هفت روز هفته، خود نشان از اهمیت این عدد نزد ایرانیان بوده وهست. از سوی دیگر شاید بتوان برپایى سفره هفت سین را بر اساس یادبودی از هفت امشاسپندان دانست؛ به گونه ای که هفت امشاسپندان مقدس از جمله؛ اهورامزدا(به معنى سرور دانا)، و هومن (اندیشه نیک ) ، اردیبهشت (پاکى وراستى )، شهریور (شهریارى آرزو شده با کشور جاودانى )، سپندارمزد (عشق و پارسایى ) ، خرداد (رسایى و کمال ) و امرداد (نگهبان گیاهان) بوده اند.

در زمان ساسانيان سفرهى هفت شين رواج داشته است. اين هفت شين عبارتند از: شهد (عسل)، شير، شراب، شقايق يا شاخه نبات ، شمع، شمشاد و شايه(ميوه). و اما در پي ممنوعيت شراب در ايران در قرن 3 هجري این هفت «سین» بود که جاي هفت شين را گرفت و این سفره ار آن پس به هفت سين تبديل گشته است البته برخى ديگر به وجود «هفت چين » در ايران پيش از اسلام اعتقاد دارند و يا به قول بهرام فرهوشى سين از واژهى سينى مىآيد و یا به گفته دکتر اردشیر خورشیدیان از موبدان یزد این «هفت سین» یا «هفت سینی» که هرگز هم «هفت شین» نبوده و بعضیها به اشتباه میگویند هفت شین . ایشان می فرمایند "درست است که در ایران باستان و یا ما زردشتیان سر سفره هفت سین بالاخره شربت و شیرینی و حتی گاهی اوقات شراب هم بگذارند اینها تمام لغات عربی است، شربت و شراب عربی است بنابراین چنین تصوری نباید کرد و هفت شین نبوده و هفت تا سینی بوده" به هر روایت الان ما در ایران هفت سین می چینیم و اما چیه اون هفت سین؟!!!!

میگن آنچه که در سفره هفت سین قرار میگیرد، باید دارای چند خصوصیت باشد: 1. پارسی باشد؛ 2. با بند واژهی «س» آغاز شود؛ 3. ریشهی گیاهی داشته باشد؛ 4. خوردنی باشد؛ 5. اسم مرکب نباشد؛ 6. برای بدن سودمند باشد؛ بنابراین هر آنچه که دارای این ویژگیها نیست اگر چه هم با بندواژهی «س» هم آغاز شده باشد نمیتواند جزء هفت سین به حساب آید. در زبان پارسی، تنها هفت چیز هستند که این ویژگیها را دارا هستند:

1. سبزی: به نام فرشتهی اردیبهشت ، نماد نو زيستي، نماد شادابى و نشانگر زندگى بشر و پيوند او با طبيعت است.

2. سمنو : به نام فرشتهی شهریور، نماد خير و برکت . از جوانه هاى تازه رسيده گندم تهيه مى شود و نشانگر زايش و بارورى گياهان است

3. سیب: به نام و عنوان سپندارمذ (اسفند)، نماد مهر و مهرورزي

4. سرکه: به نام فرشتهی امرداد، جايگزين شراب و نماد شادي ( ميوه درخت تاک در ايران ميوه شادي خوانده ميشد )

5. سنجد : به نام فرشتهی خرداد، نماد حيات و نماد عشق و دلباختگى است و از مقدمات اصلى تولدو زايندگى.

6. سیر : به نام و عنوان اهورامزدا، نگهبان سفره - در اکثر فرهنگ هاي آريائي براي سير نقش محافظت کننده از شر قائل بودند -

7. سماغ: به نام فرشتهی بهمن ، نماد مزه زندگي نماد چاشنى و محرك شادى در زندگى به شمار مى روند

اما غیر از این گیاهان و میوه های سفره نشین ، خوان نوروزی اجزای دیگری هم داشته :

آیینه نشانی از راستی است و حتماً بايد در بالاى سفره جاى بگيرد

شمع که نماد روشنايى است و به جا مانده از سفره هفت شین قبل از اسلام

تخم مرغ نماد زايش و آفرينش است و نشانه اى از نطفه و نژاد

آب و ماهی نشانه برکت در زندگی و شادی

اما من تو سفرم ماهی نمی زارم چون ماهی گلی یا ماهی قرمز یا همون ماهی حوض از چین آمده و اصالتا ایرانی نیست و در چین رسمه در روز اول بهار ماهی طلایی را آزاد می کنند به نیت شادی و زندگی نه مثل ما ماهی توی تنگ و بعد هم با مرگش کنار میایم.

من جای سمنو هم می خوام سکه بزارم آخه سمنو پختن سخته و هر دو تاش به معنی خیر و برکته. به جاش هم برنج میزارم هم سکه . به نیت افزون برکت که تو این سال جدید واقعاً لازمه.

حالا عکس سفره 7 سینمو وقتی سبزه هام رشد کردند و خوشگل شدن می زارم تا ببینید.

وقتی من ، ما شد...